GardenArt.biz

Guerrilla Gardeners, όπως λέμε ακτιβιστές κηπουροί της πόλης. Η ιστορία τους ξεκίνησε πριν από 35 χρόνια στους δρόμους της Νέας Υόρκης, με σύνθημά τους ότι υπάρχουν δυνατότητες «πράσινης» παρέμβασης στο τσιμεντοποιημένο αστικό σκηνικό. Το κίνημα δρα και στην Ελλάδα.

Η δημοσιογράφος του Ελεύθερου Τύπου βρήκε τον Γιώργο, τον ιδρυτή της ομάδας Αθηναίων των Guerrilla Gardeners, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Φορούσε τη μάσκα του ήρωα των «Star Wars», Darth Vader, και κρατάει στα χέρια του γλαστράκια με λουλούδια, καθώς ετοιμάζεται για μια νέα φύτευση σε δημόσιο χώρο. Αναπόφευκτα, τραβά το βλέμμα των περαστικών.

Υπακούοντας στις αρχές του διεθνούς κινήματος των Guerrilla, οι ακτιβιστές κηπουροί της Αθήνας διεκδικούν το δικαίωμα παρέμβασης στο αστικό τοπίο, με μια «πράσινη» ανάσα σε κάθε παρτέρι. «Θα μπορούσε να είναι μια μορφή οικειοποίησης του δημόσιου χώρου, σίγουρα συνιστά αλλαγή στάσης, μια συνειδητή θέση για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα» εκτιμά ο αρχιτέκτονας Νίκος Αναστασόπουλος.

Οι ακτιβιστές αντιλαμβάνονται τη φύτευση λουλουδιών από γλαστράκια ως πολιτική πράξη των ημερών μας. «Δεν φυτεύουμε μόνο λουλούδια, αλλά και γνώση. Θέλουμε να ενεργοποιηθεί η τοπική κοινωνία για να τα συντηρήσει και αργότερα να κάνει το ίδιο σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης» δηλώνει ο Γιώργος.

Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή του ΕΜΠ Γιώργο Σαρηγιάννη, η διάδοση της ιδέας μπορεί να βελτιώσει την εικόνα του αθηναϊκού τοπίου εφόσον «το κίνημα των Guerrilla διδάξει στους άλλους πολίτες τη δυνατότητα ύπαρξης και μιας άλλης μορφής χώρου στην πόλη και τους συνεγείρει σε πιέσεις και ενέργειες».

Οι ακτιβιστές φορούν κουκούλες και μάσκες, διότι – όπως εξηγούν οι ίδιοι «δεν τους ενδιαφέρει να φανείς το δικό τους πρόσωπο αλλά αυτό της πόλης». Η φύτευση θεωρείται παράνομη, εν είδει ζημιάς στη δημόσια περιουσία – κατηγορία που έχει αποδοθεί σε πολλούς Guerrilla στο εξωτερικό. «Ποιος, όμως, μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι βάνδαλος εκείνος που προσπαθεί να ομορφύνει το χώρο όπου ζει;».

Οι κηπουροί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πάντως, φαίνεται πως δεν έχουν αυταπάτες. «Δεν θα αλλάξουμε την Αθήνα σε μία νύχτα», παραδέχονται. Η συμμετοχή τους στον επανασχεδιασμό της, όμως, υπενθυμίζει πως η πόλη είναι κοινωνικός οργανισμός.

[Πηγή]

Εκτός από τους «κρεμαστούς» υπάρχουν και οι «πλαγιαστοί» κήποι. Είναι μια νέα τεχνολογία που επιτρέπει τη φύτευση των τοίχων μεγάλων έργων (π.χ. γέφυρες), δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, αντίδοτο στην έλλειψη χώρων για φύτευση, που μας έρχεται από τη Γαλλία. Ο «πατέρας» της μεθόδου, ο Πατρίκ Μπλανκ ειδικεύεται στη μελέτη φυτών από τροπικά δάση, από τα οποία «έκλεψε» τα μυστικά της ανάπτυξης ενδημικών φυτών, όπως τα βρύα και λειχήνες. Δεν σταματά όμως να ταξιδεύει σε κάθε γωνιά της Γης καταγράφοντας οικοσυστήματα που μπορεί να αναπτυχθούν ακόμη και σε γωνιές που δεν «γεμίζουν το μάτι». Ξεκίνησε από εξωτερικούς τοίχους μεγάλων κτιρίων, αλλά επεκτάθηκε σύντομα στο εσωτερικό στήνοντας τροπικούς κήπους μέσα σε σαλόνια κατοικιών.

Βασικό πρόβλημά του ήταν η αντιμετώπιση της βαρύτητας. Επινόησε ένα δικό του υλικό που μπορεί να επικάθεται σε κάθε τοίχο και να εξασφαλίζει παράλληλα την υγρασία που είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των φυτών.

Στα μείον, το υψηλό κόστος, που εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 200 ευρώ ανά τετραγωνικό φυτευμένης επιφάνειας, έναντι 100, που απαιτεί ο πιο εξεζητημένος ταρατσόκηπος. Στα συν, εκτός από την όμορφη εικόνα, το μικρό βάρος του χώματος που τοποθετείται στον ειδικά μονωμένο τοίχο, που υπολογίζεται στα 30 κιλά ανά τετραγωνικό, όταν άλλα κρεμαστά συστήματα (ζαρντινιέρες, γλάστες, κ.λπ.) απαιτούν χώμα σχεδόν διπλάσιου βάρους.

[Πηγή]