GardenArt.biz

Εκτός από το να ομορφαίνουν το χώρο και να φτιάχνουν τη διάθεσή σας, τα φυτά που έχετε στις γλάστρες του σπιτιού σας, μια μέρα θα σας βοηθούν να απαλλαχθείτε από τοξικά αέρια που επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα και προκαλούν, μεταξύ άλλων, πονοκεφάλους.

Ιάπωνες ερευνητές τροποποίησαν γενετικά ορισμένα φυτά, ώστε να απορροφούν φορμαλδεΰδη, μια ισχυρή χημική ουσία που χρησιμοποιείται σαν κολλητική ουσία στα οικοδομικά υλικά και τα έπιπλα, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο.

Η φορμαλδεΰδη θεωρείται βασική υπεύθυνη για το «σύνδρομο του άρρωστου σπιτιού», που προκαλεί πονοκεφάλους, ζαλάδα και άλλα προβλήματα υγείας εξαιτίας των χημικών ουσιών που έχουν ενσωματωθεί στα σπίτια.

«Προσδοκούμε ότι η απορρόφηση της φορμαλδεΰδης θα γίνεται σε σταθερή βάση, μαζί με την απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα μέσω της φωτοσύνθεσης», δήλωσε ο καθηγητής μοριακής φυσιολογίας των φυτών Κατσούρα Ιζούι του πανεπιστημίου Κίνκι στη δυτική Ιαπωνία.

Τα τροποποιημένα φυτά (καπνού το ένα και «αραβιδόψις» το άλλο) περιέχουν δύο είδη γονιδίων από μικροοργανισμούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη φορμαλδεΰδη για την ανάπτυξή τους. Η τροποποιημένη «αραβιδόψις» (που κανονικά ζει δύο μήνες) επιβίωσε επί ένα μήνα μέσα σε κουτιά γεμάτα φορμαλδεΰδη, στα οποία το επίπεδο του τοξικού αερίου μειώθηκε στο ένα δέκατο του αρχικού επιπέδου. Ανάλογα ήσαν τα αποτελέσματα και με τα φυτά καπνού.

Οι ερευνητές προσπαθούν τώρα να εφαρμόσουν την τεχνολογία τους σε άλλα κοινά φυτά.

[Πηγή]

Guerrilla Gardeners, όπως λέμε ακτιβιστές κηπουροί της πόλης. Η ιστορία τους ξεκίνησε πριν από 35 χρόνια στους δρόμους της Νέας Υόρκης, με σύνθημά τους ότι υπάρχουν δυνατότητες «πράσινης» παρέμβασης στο τσιμεντοποιημένο αστικό σκηνικό. Το κίνημα δρα και στην Ελλάδα.

Η δημοσιογράφος του Ελεύθερου Τύπου βρήκε τον Γιώργο, τον ιδρυτή της ομάδας Αθηναίων των Guerrilla Gardeners, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Φορούσε τη μάσκα του ήρωα των «Star Wars», Darth Vader, και κρατάει στα χέρια του γλαστράκια με λουλούδια, καθώς ετοιμάζεται για μια νέα φύτευση σε δημόσιο χώρο. Αναπόφευκτα, τραβά το βλέμμα των περαστικών.

Υπακούοντας στις αρχές του διεθνούς κινήματος των Guerrilla, οι ακτιβιστές κηπουροί της Αθήνας διεκδικούν το δικαίωμα παρέμβασης στο αστικό τοπίο, με μια «πράσινη» ανάσα σε κάθε παρτέρι. «Θα μπορούσε να είναι μια μορφή οικειοποίησης του δημόσιου χώρου, σίγουρα συνιστά αλλαγή στάσης, μια συνειδητή θέση για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα» εκτιμά ο αρχιτέκτονας Νίκος Αναστασόπουλος.

Οι ακτιβιστές αντιλαμβάνονται τη φύτευση λουλουδιών από γλαστράκια ως πολιτική πράξη των ημερών μας. «Δεν φυτεύουμε μόνο λουλούδια, αλλά και γνώση. Θέλουμε να ενεργοποιηθεί η τοπική κοινωνία για να τα συντηρήσει και αργότερα να κάνει το ίδιο σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης» δηλώνει ο Γιώργος.

Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή του ΕΜΠ Γιώργο Σαρηγιάννη, η διάδοση της ιδέας μπορεί να βελτιώσει την εικόνα του αθηναϊκού τοπίου εφόσον «το κίνημα των Guerrilla διδάξει στους άλλους πολίτες τη δυνατότητα ύπαρξης και μιας άλλης μορφής χώρου στην πόλη και τους συνεγείρει σε πιέσεις και ενέργειες».

Οι ακτιβιστές φορούν κουκούλες και μάσκες, διότι – όπως εξηγούν οι ίδιοι «δεν τους ενδιαφέρει να φανείς το δικό τους πρόσωπο αλλά αυτό της πόλης». Η φύτευση θεωρείται παράνομη, εν είδει ζημιάς στη δημόσια περιουσία – κατηγορία που έχει αποδοθεί σε πολλούς Guerrilla στο εξωτερικό. «Ποιος, όμως, μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι βάνδαλος εκείνος που προσπαθεί να ομορφύνει το χώρο όπου ζει;».

Οι κηπουροί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πάντως, φαίνεται πως δεν έχουν αυταπάτες. «Δεν θα αλλάξουμε την Αθήνα σε μία νύχτα», παραδέχονται. Η συμμετοχή τους στον επανασχεδιασμό της, όμως, υπενθυμίζει πως η πόλη είναι κοινωνικός οργανισμός.

[Πηγή]

Εκτός από τους «κρεμαστούς» υπάρχουν και οι «πλαγιαστοί» κήποι. Είναι μια νέα τεχνολογία που επιτρέπει τη φύτευση των τοίχων μεγάλων έργων (π.χ. γέφυρες), δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, αντίδοτο στην έλλειψη χώρων για φύτευση, που μας έρχεται από τη Γαλλία. Ο «πατέρας» της μεθόδου, ο Πατρίκ Μπλανκ ειδικεύεται στη μελέτη φυτών από τροπικά δάση, από τα οποία «έκλεψε» τα μυστικά της ανάπτυξης ενδημικών φυτών, όπως τα βρύα και λειχήνες. Δεν σταματά όμως να ταξιδεύει σε κάθε γωνιά της Γης καταγράφοντας οικοσυστήματα που μπορεί να αναπτυχθούν ακόμη και σε γωνιές που δεν «γεμίζουν το μάτι». Ξεκίνησε από εξωτερικούς τοίχους μεγάλων κτιρίων, αλλά επεκτάθηκε σύντομα στο εσωτερικό στήνοντας τροπικούς κήπους μέσα σε σαλόνια κατοικιών.

Βασικό πρόβλημά του ήταν η αντιμετώπιση της βαρύτητας. Επινόησε ένα δικό του υλικό που μπορεί να επικάθεται σε κάθε τοίχο και να εξασφαλίζει παράλληλα την υγρασία που είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των φυτών.

Στα μείον, το υψηλό κόστος, που εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 200 ευρώ ανά τετραγωνικό φυτευμένης επιφάνειας, έναντι 100, που απαιτεί ο πιο εξεζητημένος ταρατσόκηπος. Στα συν, εκτός από την όμορφη εικόνα, το μικρό βάρος του χώματος που τοποθετείται στον ειδικά μονωμένο τοίχο, που υπολογίζεται στα 30 κιλά ανά τετραγωνικό, όταν άλλα κρεμαστά συστήματα (ζαρντινιέρες, γλάστες, κ.λπ.) απαιτούν χώμα σχεδόν διπλάσιου βάρους.

[Πηγή]